Prot. 50/86/87

fr. Damianus Byrne, O.P.
PROFESOR ŚWIĘTEJ TEOLOGII
I CAŁEGO ZAKONU KAZNODZIEJSKIEGO
POKORNY MISTRZ I SŁUGA

 

DO FRATERNI ŚWIECKICH ŚW. DOMINIKA

Najdrożsi w Panu i św. Dominiku Bracia i Siostry!

Z radością przekazuję Wam tekst Reguły Świeckich Fraterni św. Dominika, niedawno definitywnie zatwierdzony przez Kongregację ds. Zakonów i Instytutów Świeckich dnia 15 stycznia 1987 r.

Poprzedni bowiem tekst Reguły, ogłoszony w roku Pańskim 1969 przez generała Zakonu br. A. Fernandeza, został zaaprobowany przez Stolicę Apostolską w roku Pańskim 1972 jedynie na próbę. Kapituła Generalna w Rzymie w roku Pańskim 1983 poleciła generałowi zwołać Międzynarodowy Kongres laikatu dominikańskiego dla przystosowania i odnowienia Reguły laikatu dominikańskiego. Kongres ten odbył się pomyślnie w Montrealu w Kanadzie w dniach od 24 do 29 czerwca 1985 r. Ułożony tam tekst jest teraz ostatecznie zatwierdzony.

Reguła ta niech będzie więc obecna w Waszych sercach i fraterniach jako ewangeliczny zaczyn dla pielęgnowania razem z całą Rodziną Dominikańską świętości i wzmożenia apostolatu.

Pozdrawiam Was w Panu.

Dan w Rzymie, 28 stycznia 1987 r., w uroczystość św. Tomasza

br. Damian Byrne OP
generał Zakonu

br. J. Martín OP
sekretarz

 
 

REGUŁA FRATERNI ŚWIECKICH ŚW. DOMINIKA
 
I. – Konstytucja podstawowa laikatu dominikańskiego

 
1.   (Świeccy w Kościele)
Do uczniów Chrystusa żyjących w świecie należą zarówno mężczyźni, jak i kobiety, którzy przez swój chrzest i bierzmowanie uczestniczą w prorockim, kapłańskim i królewskim posłannictwie naszego Pana Jezusa Chrystusa. Są oni powołani do świadczenia wśród ludzi o obecności Chrystusa, „aby wszyscy ludzie na całym świecie poznali i przyjęli boskie orędzie zbawienia” (dekret Soboru Watykańskiego II o apostolstwie świeckich Apostolicam actuositatem 3, 3).

 
2.   (Laikat dominikański)
Niektórzy z nich, natchnieni przez Ducha Świętego do życia według ducha i charyzmatu św. Dominika, włączają się do Zakonu według swych własnych ustaw poprzez specjalne przyrzeczenia.

 
3.   (Rodzina Dominikańska)
Tworzą oni wspólnoty i stanowią z innymi gałęziami Zakonu jedną rodzinę (KKZ 141).

 
4.   (Specyficzny charakter laikatu dominikańskiego)
Odznaczają się swoistą duchowością i angażowaniem się w służbę Bogu i bliźniemu w Kościele. Jako członkowie Zakonu uczestniczą w jego misji apostolskiej przez studium, modlitwę i głoszenie, zgodnie z warunkami życia ludzi świeckich.

 
5.   (Misja apostolska)
Za przykładem św. Dominika, św. Katarzyny Sieneńskiej i tych naszych przodków, którzy swoim życiem uświetnili Zakon i Kościół, wzmocnieni braterską wspólnotą dają szczególne świadectwo swojej wiary, wsłuchują się w potrzeby ludzi swoich czasów i oddają się służbie prawdy.

 
6. Zwracają oni szczególną uwagę na cele stojące dziś przed działalnością apostolską Kościoła, szczególnie zaangażowani w okazywanie autentycznego miłosierdzia wobec wszystkich form cierpienia, w obronie wolności i szerzenie sprawiedliwości i pokoju.

 
7. Natchnieni charyzmatem Zakonu pamiętają, że działanie apostolskie wypływa z bogactwa kontemplacji.

 

II. – Życie fraterni

 
8.   (Życie fraterni)
Powinni oni ze wszystkich sił starać się żyć w prawdziwej jedności braterskiej, zgodnie z duchem błogosławieństw, wyrażającej się w różnych okolicznościach poprzez dzieła miłosierdzia, dzielenie się tym, co mają z członkami fraterni, zwłaszcza z chorymi i ubogimi; przez ofiarowanie modlitw za zmarłych – tak aby wszyscy posiadali jedno serce i jedną duszę (por. Dz 4, 32).

 
9. Współuczestnicząc w apostolacie braci i sióstr Zakonu, członkowie fraterni powinni czynnie brać udział w życiu Kościoła, będąc zawsze gotowymi do współpracy z innymi grupami apostolskimi.

 
10. Głównymi źródłami, z których świeccy dominikanie czerpią siłę na drodze swojego powołania, jednocześnie kontemplacyjnego i apostolskiego, są:
a. słuchanie słowa Bożego i czytanie Pisma św., zwłaszcza Nowego Testamentu;
b. w miarę możliwości codzienne sprawowanie liturgii i uczestnictwo w ofierze eucharystycznej;
c. częste przystępowanie do sakramentu pojednania;
d. celebrowanie liturgii godzin w łączności z całą Rodziną Dominikańską oraz modlitwa osobista: rozmyślanie, Różaniec itp.;
e. nawrócenie serca w duchu i zgodnie z praktyką pokuty ewangelicznej;
f. ustawiczne studium prawdy objawionej i stałe rozważanie problemów współczesności w świetle wiary;
g. nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny według tradycji Zakonu, jak również do naszego Ojca św. Dominika i św. Katarzyny Sieneńskiej;
h. okresowych rekolekcji duchowych.

 
11.   (Formacja)
Celem formacji dominikańskiej jest ukształtowanie ludzi prawdziwie dojrzałych w wierze, zdolnych do przyjmowania, celebrowania słowa Bożego i głoszenia go.

Każda prowincja ustanowi w tym celu program:
a. bądź formacji podstawowej dla nowych członków,
b. bądź formacji ciągłej (permanentnej) dla wszystkich, także dla członków nieuczestniczących w życiu żadnej fraterni.

 
12. Każdy dominikanin winien być zdolny do głoszenia słowa Bożego. Przez to kaznodziejstwo chrześcijanie, ochrzczeni i umocnieni sakramentem bierzmowania, realizują misję prorocką. W dzisiejszym świecie głoszenie słowa Bożego winno zmierzać szczególnie do obrony godności i życia osoby ludzkiej oraz rodziny. Do istoty powołania dominikańskiego należy również troska o jedność chrześcijan i dialog z niechrześcijanami oraz z niewierzącymi.

 
13. Głównymi źródłami formacji dominikańskiej są:
a. słowo Boże i refleksja teologiczna;
b. modlitwa liturgiczna;
c. historia i tradycja Zakonu;
d. aktualne dokumenty Kościoła i Zakonu;
e. rozpoznawanie znaków czasu.

 
14.   (Profesja, czyli przyrzeczenie)
Aby zostać włączonym do Zakonu, członkowie powinni złożyć profesję (czyli przyrzeczenie), przez którą zobowiązują się w sposób formalny do życia zgodnego z duchem św. Dominika i przepisami Reguły.
Profesja (czyli przyrzeczenie) może być czasowa lub wieczysta.
Składa się według niżej podanej lub podobnej w swej treści formuły:

«Na cześć Boga Wszechmogącego, Ojca, Syna i Ducha Świętego, Najświętszej Maryi Panny i św. Dominika, ja NN, przyrzekam wobec ciebie N.N., przełożony fraterni N.N., i ciebie, N.N., asystencie tej fraterni, w zastępstwie generała Zakonu Kaznodziejskiego, że będę żył według Reguły Fraterni Świeckich św. Dominika (przez 3 lata) (przez całe życie)».

 

III. – Ustrój i zarząd fraterni

 
15. Fraternia jest właściwym środowiskiem do pielęgnowania i rozwijania w każdym jego powołania.
Częstość spotkań zależy od fraterni. Regularne uczestnictwo w nich świadczy o wierności każdego z członków.

 
16. Przyjmowanie nowych członków, przy zachowaniu ustalonych przez Dyrektorium kryteriów co do osoby oraz czasu dopuszczenia, przysługuje odpowiedzialnej osobie świeckiej, która razem z asystentem zakonnym, po decydującym głosowaniu rady fraterni, dokonuje obrzędu przyjęcia według rytu określonego w Dyrektorium.

 
17. Po okresie próby, określonym przez Dyrektorium, i po pozytywnym głosowaniu rady fraterni, odpowiedzialna osoba świecka, wraz z asystentem zakonnym, przyjmuje profesję czasową lub wieczystą.

 
18.   (Jurysdykcja Zakonu i autonomia fraterni)
Fraternie świeckich podlegają jurysdykcji Zakonu, cieszą się jednak autonomią przysługującą świeckim i rządzą się samodzielnie.

 
19.   (W całym Zakonie)
a) Generał Zakonu, jako następca św. Dominika i głowa całej Rodziny Dominikańskiej, stoi na czele wszystkich fraterni na świecie. Jest odpowiedzialny za zachowanie integralnego ducha Zakonu we fraterniach, wydaje konkretne przepisy, stosowne do czasu i miejsca oraz troszczy się o dobro duchowe i gorliwość apostolską członków.
b) promotor generalny jest zastępcą generała wobec wszystkich fraterni i przedstawia ich propozycje generałowi lub kapitule generalnej.

 
20.   (W prowincjach)
a) Prowincjał jest zwierzchnikiem fraterni działających na terenie jego prowincji i, za zgodą ordynariusza miejsca, zakłada nowe fraternie.
b) Promotor prowincjalny (brat lub siostra) zastępuje prowincjała i jest pełnoprawnym członkiem rady prowincjalnej świeckich. Ustanawia go kapituła prowincjalna lub prowincjał ze swą radą po zasięgnięciu opinii rady prowincjalnej świeckich św. Dominika.
c) Na terenie prowincji ma być ustanowiona rada prowincjalna świeckich, której członkowie wybierani są przez fraternie. Rada działa według norm określonych przez Dyrektorium.

Do kompetencji rady należy wybór przełożonego prowincjalnego.

 
21.   (We fraterniach)
a) Lokalne fraternie są zarządzane przez przełożonego wraz z radą, na których spoczywa pełna odpowiedzialność za kierowanie i administrację fraterni.
b) Radę fraterni wybiera się na określony czas w sposób określony przez poszczególne dyrektoria partykularne. Członkowie rady wybierają spośród siebie przełożonego.
c) Asystent zakonny (brat lub siostra) wspomaga członków w sprawach doktrynalnych i w życiu duchowym. Jest on mianowany przez prowincjała po zasięgnięciu zdania promotora prowincjalnego i miejscowej rady świeckich.

 
22.   (Rady narodowe i międzynarodowe)
a) Gdy na terytorium jednego kraju istnieje kilka prowincji Zakonu, można powołać radę narodową według norm określonych przez dyrektoria partykularne.
b) Jeżeli uznano by to za pożyteczne, można w podobny sposób powołać radę międzynarodową, zasięgnąwszy wcześniej opinii fraterni całego Zakonu.

 
23. Rady fraterni mogą wysyłać postulaty i prośby do kapituły prowincjalnej braci kaznodziejów, rady prowincjalne i narodowe zaś – do kapituły generalnej. Na te kapituły niech będą chętnie zapraszani niektórzy odpowiedzialni z fraterni w celu omówienia spraw dotyczących świeckich.

 
24.   (Ustawy rządzące fraterniami)
Na ustawy własne fraterni świeckich św. Dominika składają się:
a. Reguła Fraterni (konstytucja podstawowa laikatu dominikańskiego, zasady życia i zarządzania fraterni);
b. Deklaracje Generalne generała Zakonu bądź kapituł generalnych;
c. Dyrektoria partykularne.

Aby dopełnić prace legislacyjne dotyczące fraterni świeckich św. Dominika aprobujemy i promulgujemy swoim autorytetem Deklaracje Generalne do Reguły Fraterni Świeckich św. Dominika. W ten sposób zachowywanie Reguły będzie łatwiejsze i będzie przynosić większe owoce duchowe.

Dan w Rzymie, 16 lutego 1987 roku

br. Damian Byrne OP
Generał Zakonu

br. J. Martín OP
Sekretarz