DEKLARACJE GENERALNE (1987 r.)

 
1. Reguła, którą rządzą się fraternie św. Dominika, jest prawem podstawowym dla fraterni na całym świecie. Deklaracje Generalne, ogłoszone przez generała Zakonu, zawierają wyjaśnienia i interpretacje tej Reguły. Dyrektoria, czy to prowincjalne, czy też narodowe, opracowane przez same fraternie oraz zatwierdzone przez generała Zakonu, zawierają normy partykularne dla miejscowych fraterni.

 
2. Żeby świeccy bracia i siostry wypełniali swoje zobowiązania „nie jak słudzy z przymusu, lecz jak wolni zachęceni łaską”, oznajmiamy, że wykroczenia [przeciw tym przepisom] nie powodują zaciągnięcia winy moralnej [tj. grzechu].

 

3. Przełożeni fraterni mogą zgodnie z prawem udzielać dyspens od przepisów Reguły bądź Dyrektorium, na określony czas lub na stałe, jeśli uznaliby to za stosowne.

 
4. Prowincjałowie mają władzę sanowania nieważnych aktów fraterni, szczególnie dotyczące dopuszczenia do profesji, czyli przyrzeczeń.

 
5. Oprócz fraterni świeckich, do których odnosi się ta Reguła, istnieją również fraternie kapłańskie rządzące się własną regułą.

 
6. Poszczególne dyrektoria powinny określić przede wszystkim:
a. warunki przyjęcia do fraterni;
b. czas próby i profesji, czyli przyrzeczeń;
c. przystępowanie do sakramentów i modlitwy, które świeccy bracia i siostry mają codziennie wznosić ku Bogu;
d. częstość i formę odbywania zebrań fraterni, jak również częstość odprawiania rekolekcji;
e. zarówno wewnętrzną strukturę poszczególnych fraterni, jak i wspólną organizację fraterni w prowincji czy na terenie jednego kraju;
f. sposób postępowania przy wyborze tych oficjalistów, o których nie ma mowy w Regule;
g. sposób udzielania i granice dyspens;
h. modlitwy za zmarłych braci i siostry oraz za cały Zakon.

 
7. Różaniec, który za pośrednictwem Błogosławionej Dziewicy Maryi wznosi umysł do zażyłej kontemplacji tajemnic Chrystusa, jest tradycyjnym nabożeństwem Zakonu. Dlatego też świeckim braciom i siostrom św. Dominika zaleca się codzienne jego odmawianie.

 


 

Aby na nowo rozniecić płomień tradycji i powołania świeckiej gałęzi Zakonu Kaznodziejskiego, został zwołany przez Promotora Generalnego Międzynarodowy Kongres Fraterni Dominikanów Świeckich, który odbył się w marcu 2007 r. w Buenos Aires.

Uczestniczyło w nim 56 delegacji przybyłych z całego świata, dlatego też dokumenty i postanowienia opracowane przez sześć komisji, wyrażające prace Kongresu i przyjęte przez zgromadzenie, mogą być w pełni uznane jako głos wszystkich świeckich dominikanów.

Międzynarodowa Rada Fraterni Świeckich Świętego Dominika zebrała się w czerwcu 2007 r., aby zredagować ostateczną wersję akt Kongresu, która następnie została przesłana generałowi Zakonu. Z postanowień wynikła nie tylko konieczność normatywnej rewizji Reguły, ale także szansa pewnego całościowego przeglądu definicji tam zawartych, tak aby zostały rozwiane wątpliwości interpretacyjne lub mogły być wyjaśnione różnice normatywne oraz wypełnione luki prawne, a także zintegrowane przepisy akt i zarządzeń kapituł generalnych Zakonu dotyczące świeckich.

W granicach prawa Bożego, prawa kanonicznego i własnego prawa Zakonu, zgodnie z charyzmatem dominikańskim i z tym, co jest uznane za odpowiednie dla życia Fraterni Świeckich św. Dominika, chwały Bożej i zbawienia dusz, na mocy udzielonej nam władzy promulgujemy następujące Deklaracje ogólne dotyczące Reguły Fraterni Świeckich św. Dominika, ustalając, że po publikacji w następnym wydaniu „Analecta Ordinis Pradicatorum” oraz po zawiadomieniu o tym wszystkich promotorów prowincjalnych, wejdą one w życie 8 sierpnia 2008 r., w uroczystość Ojca naszego św. Dominika, aby były z dobrą wolą wiernie realizowane.

br. Carlos A. Azpiroz Costa OP
Generał Zakonu

br. Christophe Holzer OP
Sekretarz

DEKLARACJE GENERALNE DOTYCZĄCE REGUŁY
FRATERNI ŚWIECKICH ŚWIĘTEGO DOMINIKA (2007 r.)

 
Deklaracja I. Nazwa, tożsamość oraz wcielanie do Fraterni Świeckich św. Dominika

 
§ 1. Świeckimi św. Dominika są ci wierni, którzy ochrzczeni w kościele katolickim lub do niego przyjęci, bierzmowani oraz w pełnej komunii wiary, sakramentów i władzy kościelnej, zostali powołani w szczególny sposób, aby prowadzić życie chrześcijańskie i ożywiać rzeczywistość doczesną zgodnie z charyzmatem św. Dominika. Aby być wcielonym do Zakonu Kaznodziejów, w którego misji apostolskiej w pełni uczestniczą, składają przyrzeczenie według formuły zawartej w Regule.
Jedynie przyrzeczenie pozwala na włączenie się do świeckiej gałęzi Zakonu, nazywanej Fraterniami Świeckich św. Dominika, podległej jurysdykcji generała i innych wyższych przełożonych Zakonu. Przyrzeczenie wieczyste jest poprzedzone co najmniej jednym rokiem wstępnego przyjęcia oraz trzema latami przyrzeczenia czasowego, których dokumentacja powinna być zachowana we właściwych rejestrach przechowywanych we fraterniach albo w archiwum prowincji.

 
§ 2. Formuła przyrzeczenia zawarta w Regule Fraterni Świeckich św. Dominika, zatwierdzona przez Stolicę Apostolską nie jest ważnie używana dla innych form włączania do Rodziny Dominikańskiej, chyba że za zgodą generała Zakonu. Wszystkie stowarzyszenia i konfraternie rządzące się własnymi statutami, prawomocnie zatwierdzonymi przez kompetentne władze, w swoich różnych charakterach, są formalnie przyłączone do Rodziny Dominikańskiej.
Ponieważ są one wielkim i różnorodnym bogactwem Kościoła i Rodziny Dominikańskiej, niech będą w najwyższym stopniu cenione przez wszystkich członków Fraterni Świeckich w duchu zgody i aktywnej współpracy, uznając siebie nawzajem jako braci i siostry w św. Dominiku, każdy według swojego stanu życia i tożsamości.

 
§ 3. Świeccy św. Dominika są zawsze przypisani do fraterni (możliwie w swoim miejscu zamieszkania lub w miejscu przynależności kanonicznej) lub co najmniej pozostają w stałym kontakcie z członkiem rady prowincjalnej lub rady wikariatu.

 
§ 4. Wierni, znajdujący się w szczególnej sytuacji życiowej, za względu na którą w osądzie rady fraterni nie mogą zostać dopuszczeni do złożenia przyrzeczenia, mogą w równym stopniu uczestniczyć w życiu fraterni i odbywać formację stałą na drodze naśladowania Chrystusa zgodnie z charyzmatem dominikańskim, każdy w swojej własnej kondycji, zawsze i całkowicie zachowując dyscyplinę i Magisterium Kościoła.

 
Deklaracja II. Dyrektoria narodowe lub prowincjalne

 
§ 1. Zatwierdzenie i promulgowanie dyrektoriów narodowych lub prowincjalnych nie zależy bezpośrednio od generała Zakonu, jakkolwiek dla słusznej przyczyny może on nakazać poprawienie poszczególnych przepisów wcześniej promulgowanych. Dyrektoria prowincjalne zatwierdzone przez radę prowincjalną świeckich są ratyfikowane i promulgowane przez prowincjała za zgodą jego rady; Dyrektoria narodowe, zatwierdzone przez radę narodową świeckich, w porozumieniu z odpowiednimi radami prowincjalnymi świeckich, ratyfikowane przez wyżej wymienionych prowincjałów za zgodą ich rad, są promulgowane przez przewodniczącego w imieniu komitetu narodowego prowincjałów.

 
§ 2. Unieważniona zostaje tym samym jednoznacznie i częściowo Deklaracja generalna nr 1 generała Zakonu br. D. Byrne’a z 16 lutego 1987 r., we fragmentach mówiących, że dyrektoria prowincjalne i narodowe stają się obowiązujące po zatwierdzeniu przez generała Zakonu.

 
Deklaracja III. Dyspensowanie od właściwego prawa

 
Z zachowaniem zakazu dyspensowania od norm Reguły, które pochodzą od prawa Bożego lub jedynie ze wspólnego prawa kościelnego, tylko generał Zakonu może dyspensować wszystkich świeckich dominikanów od przepisów Reguły dyspensą ogólną ograniczoną lub nieograniczoną czasowo.

Prowincjał, z tymi samymi ograniczeniami, może dyspensować od przepisów Reguły lub Dyrektorium dyspensą szczegółową udzielaną poszczególnej fraterni, nawet w sposób trwały i bez ograniczenia czasowego.

Przełożony fraterni może prawomocnie dyspensować od niekonstytutywnych i niepowiązanych z prawem Bożym lub prawem kościelnym przepisów Reguły lub Dyrektorium w konkretnych przypadkach i na określony czas.

Deklaracja Generalna numer 3 generała Zakonu br. D. Byrne’a promulgowana 16 lutego 1987 r. jest niniejszym unieważniona.

 
Deklaracja IV. Promotor prowincjalny i narodowy

 
§ 1. Udziela się w ramach częściowej dyspensy generalnej od artykułu 20b Reguły Fraterni Świeckich św. Dominika, bez ograniczeń czasowych, możliwości powoływania przez kompetentną władzę na urząd promotora prowincjalnego lub narodowego fraterni, po konsultacji z prowincjalną/narodową radą Fraterni Świeckich, bądź to brata lub mniszkę należących do Zakonu, bądź, w przypadku, gdzie jest to wskazane lub gdzie konieczność tego wymaga, osobę zakonną niepoddaną bezpośredniej jurysdykcji generała Zakonu, bądź kapłana diecezjalnego, bądź świeckiego dominikanina, który złożył przyrzeczenie wieczyste.

 
§ 2. Wspomniany wyżej urząd jest objęty nieważnie przez osobę, która nie będąc zależna od jurysdykcji generała Zakonu, po swoim powołaniu nie podpisała porozumienia z prowincjałem oraz promotorem prowincjalnym i nie otrzymała pisemnego pozwolenia od właściwego kompetentnego przełożonego.

 
§ 3. Promotor prowincjalny lub narodowy nie ma czynnego ani biernego prawa głosu w jakimkolwiek organie kolegialnym Fraterni Świeckich, którego jest członkiem.

 
Deklaracja V. Asystent zakonny

 
W indywidualnych wypadkach, gdy niemożliwe jest zastosowanie przepisów prawa ogólnego lub partykularnego dotyczących asystenta zakonnego (Reguła, art. 21; kan. 317 § 1, 2 KPK) stosuje się normy ogólne dyspensowania od prawa ogólnego lub partykularnego.

 
Deklaracja VI. Indult czasowy i definitywny

 
§ 1. Po wygaśnięciu terminu przyrzeczenia czasowego, jeśli nie zostało ono odnowione, osoba świecka może w sposób wolny opuścić Zakon. Osoba, która złożyła przyrzeczenie czasowe – przed wygaśnięciem jego terminu – lub która złożyła przyrzeczenie wieczyste, nie może prosić o indult czasowy lub indult pozwalający definitywnie opuścić Zakon, jeśli nie rozważyła tego poważnie przed Bogiem i szukając rady współbraci. Osoba taka powinna swoją umotywowaną prośbę przedstawić przełożonemu fraterni, który przekaże ją prowincjałowi z opinią swoją i rady fraterni. Indult czasowy lub definitywny raz prawomocnie udzielony i przekazany pisemnie zainteresowanemu, skutkuje dyspensą od przyrzeczenia i zachowywania prawa szczegółowego Fraterni Świeckich św. Dominika.

 
§ 2. Osoba, która otrzymała indult definitywny, wszędzie, gdzie poprosi o ponowne wcielenie do Zakonu, musi odbyć na nowo okres formacji podstawowej. Przyrzeczenie wieczyste może złożyć tylko za zgodą prowincjała przy zgodzie rady fraterni, do której będzie przypisana. Nie składa przyrzeczenia ważnego i nie zostaje ważnie wpisana osoba, która prosząc o przyjęcie do fraterni ukryła poprzedni indult.

 
Deklaracja VII. Wydalenie

 
§ 1. Osoba świecka, która złożyła przyrzeczenie czasowe lub wieczyste i która została uznana winną ciężkiego złamania Reguły lub Dyrektorium lub która niszczy komunię Kościoła (wiara, sakramenty, zarządzanie), lub która jest przyczyną publicznego zgorszenia pośród wiernych, po upomnieniu formalnym przełożonego fraterni, jeśli nadal trwa w tym zachowaniu, na prośbę rady fraterni może być wydalona na mocy pisemnego dekretu prowincjała. Dekret wydalenia, raz prawomocnie nałożony i obwieszczony zainteresowanemu na piśmie, pociąga za sobą wygaśnięcie praw i obowiązków wypływających z przyrzeczenia. Dekret taki ważny jest, pod rygorem nieważności przeciwnych aktów, dla wszystkich Fraterni Świeckich Dominikanów.

 
§ 2. Po starannej ocenie warunków życia i upewnieniu się o poprawie, osoba wydalona może być ponownie wcielona do Zakonu na tych samych warunkach dotyczących ważności, o których mowa w § 2 Deklaracji VI.

 
§ 3. Od wspomnianych dekretów przysługuje zawsze odwołanie hierarchiczne do generała Zakonu.

 

Dan w Rzymie, 15 listopada 2007 roku, w święto św. Alberta Wielkiego

br. Carlos A. Azpiroz Costa OP
generał Zakonu

br. Christophe Holzer OP
sekretarz